Przeniósł mi ten stół, tokrzesło, przyniósł wino, i jeszcze mówi:

- Być szczęśliwa.

I tak to w życiu jest, żejak ktoś ma jakieś marzenie, i jak sobie wyobrazi, że gdyby się to marzeniespełniło, to on będzie w tym momencie taki szczęśliwy, zdrowy, piękny ibogaty... Jak mnie było beznadziejnie nad tym morzem! Ja to tego wina w ogóle tamnie dotknęłam. Ja nad tym morzem to sobie nagle uświadomiłam, że tak przeżyćżycie jak ja to zrobiłam, tak z m a r n o w a ć życie jak ja to zrobiłam, to tojest zbrodnia przeciwko Bogu! Bo jeśli Bóg daje człowiekowi... a każdemudaje... tyle pragnień, marzeń, uczuć, nadziei, a ktoś to zmarnował tak jakja... A mnie to dał już tyle! Głównie nadziei... Ale nieważne, to też siła....

Boże, jak ja płakałam tamnad tym morzem. On przyszedł, pewnie po te meble, bo się zrobiło późno,zobaczył, że ja płaczę, mówi... Nie, nie mówi, najpierw usiadł se tak po cichuna piasku i gapi się, gapi... a potem mówi:

- Co? Marzenia nie jesttam gdzie myśleć?

- Wie pan, bardzo panaprzepraszam, jest pan bardzo miły, ale ja mam jakiś dziś cholera nie najlepszydzień. Zaraz pozbieram się i sobie pójdę.

- Ty się bać żyć. Ty sięnie bać żyć.

Myślę se, kurcze, ani mniezna, ani co, no nie? Mówię:

- Dziękuję panu, jest panpo prostu nadzwyczajny, ale zaraz, zaraz idę...

A ten na to:

- Ty się bać żyć. A tytaki miły kobieta a ty się tak bać żyć.

Kurcze, doradca sięznalazł! No nie?

- Idę już. Idę!

Już mi przeszło. Musze tylko w takich momentach usiąść, powiedziec sobie spokojne wdech-wydech-oddychac i mi przechodzi. Wszystkie nasze historie koncza sie happy endem. Nie ma wyjscia. 

Ide już. Idę!